தேவன் மாஜிக்

இப்போதுதான் தேவனின் “மிஸ்டர் வேதாந்தம்” படித்து முடித்தேன். முன்னாலேயே படித்ததுதான். இப்போதும் அதே மாஜிக் இருப்பதுதான் விசேஷம்.

என்ன மாதிரி கதை சொல்லும் திறன்! என்ன ஒரு எழுத்து! இன்னும் மெய்மறந்து நிற்கிறேன்.

சில பாட்ஸ்மென் விளையாடும் போது மிகவும் சுலபமாக விளையாடுவது போல் இருக்கும். அப்படி விளையாடுவதற்குப் பின்னால் இருக்கும் கடுமையான உழைப்பு நமக்குத் தெரியாது. அவர்களைக் கேட்டால் சொல்லுவார்கள். உழைப்பு மட்டும் இல்லை, ஒரு விதமான திறமை, மற்றவர்களிடம் இல்லாத திறமை இருப்பது நிஜம்.

நம் தேவனும் அப்படித்தான். ரொம்ப சுலபமாக எழுதி விடுகிறாரே என்று நமக்குத் தோன்றும். அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அசாத்திய உழைப்பு, பல வருடங்கள் எழுதியதால் பண்பட்ட நடை, தேர்ந்தெடுத்த வார்த்தைகள், வாக்கியங்கள் வந்து விழும் லாகவம், இவை எல்லாமே நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தக் கூடியவை தான்.

எழுத்தைத் தொழிலாக எடுக்க நினைக்கும் எவருக்கும் மிஸ்டர் வேதாந்தத்தின் வாழ்க்கை நல்ல பாடம். அவரைக் கை கொடுத்துத் தூக்கி விட ஒரு சிங்கம், ஒரு ஸ்வாமி இருந்தார். அப்படி எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை.

எப்படி எழுத வேண்டும், எப்படி எழுத்தை உபாஸிக்க வேண்டும், எப்படி விடா முயற்சி அவசியம் என்ற பல விஷயங்களை தேவன் அனாயசமாக எடுத்து விடுகிறார்.

கவனமாகப் படித்துப் பார்த்தால், தேவன் எப்படி கதையை நகர்த்திக் கொண்டு போகிறார் என்பது தெரிய வரும். கதா பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றையும் ஒரு மாய உளி கொண்டு செதுக்கியிருக்கிறார். அவை உயிர் பெற்று நம்முடன் பழகுகின்றன, பேசுகின்றன.

சம்பாஷணை மூலமாகவே கதையை நகர்த்திக் கொண்டு போகும் உத்தி தேவனுக்குக் கை வந்தது. ஒரு வார்த்தை கூடப் புரியவில்லை என்பது கிடையாது. இப்போது அலங்காரமாக எழுதும் சிலர் இந்த எழுத்துக்களைப் படிக்க வேண்டும்.

இப்போது நாமிருக்கும் காலத்தில், சிலவற்றைப் படிக்கும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சென்னையிலிருந்து கல்கத்தாவுக்கு விமானப் பயணம் ஆறு மணி நேரம் ஆயிற்று.  இப்போது அதே தூரத்தை இரண்டு மணி நேரங்களில் கடந்து விட முடியும். இரயிலில் மூன்றாம் வகுப்பு இருந்தது. எல்லா ரயில்களும் எல்லா ஸ்டேஷன்களிலும் நின்று நின்று சென்றிருக்கிறது. எழுத்தாளர்கள் பக்கம் பக்கமாக பேப்பரில் பேனா கொண்டு எழுதித் தீர்த்திருக்கிறார்கள்.

எவ்வளவு காலங்கள் உருண்டு ஓடினாலும் மாறாத சில விஷயங்கள் உண்டு. பிறருக்கு நன்மை செய்தே தீருவது என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு உதவி செய்யும் மனிதர்கள், பிறரை ஏமாற்றும் அயோக்ய சிகாமணிகள், பொறாமை பிடித்து அலையும் மனிதர்கள், வார்த்தைகளின் நிஷ்டூரங்களிலேயெ மனதைக் குத்தி எடுக்கும் அற்பப் பதர்கள் அன்றும் இருந்தார்கள், இன்றும் இருக்கிறார்கள்.

Read More

ஸ்பூர்த்தி ! ஸ்பூர்த்தி !

அப்பாடா! ஒரு வழியாக ஸ்பூர்த்தி ஜெயிச்சாச்சு! “ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு.”

“எல்லாம் இன்பமயம்” என்று ஸ்பூர்த்தி எடுத்ததுமே தெரிந்து விட்டது, இன்னிக்கு ஒரு சூப்பர் பெர்ஃபார்மென்ஸ் கொடுக்கப் போகிறாள் என்று. கொஞ்சமும் ஏமாற்ற வில்லை.

பரத் வருவாரென்று நினைத்தேன். அது நடக்க வில்லை. அவர் எப்படியும் தனுஷுக்குப் பாடப் போகிறார். ஸ்ரீஷா வும் அப்படித்தான். பின்னணி பாட சான்ஸ் உன்டு என்று உறுதியளிக்கப் பட்டுள்ளது. அனுஷ்யா தான் கொஞ்சம் பாவம். அவள் பாடியதிலேயே எனக்கு ரொம்பப் பிடித்தது “எந்த ஊர் போனாலும்”.

முந்தின சீசனில் மிகவும் சங்கீத அறிவுள்ள குழந்தைகளுக்கு (பிரகதி) முதலிடம் கிடைக்காத குறையை இந்த வருஷம் விஜய் டி.வி. போக்கி விட்டது.

எல்லாப் போட்டிகளின் முடிவிலும் ஏதாவது சர்ச்சை இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். இந்த முடிவுகளிலும் கண்டிப்பாக இருக்கும்.

ஸ்பூர்த்திக்கும், அவள் அப்பா அம்மாவுக்கும் ஒரு பணிவான வேண்டுகோள். குழந்தைக்கு அபாரமான சங்கீத அறிவு இருக்கிறது. அதை ஸினிமா சங்கீதத்தில் கரைத்து விடாதீர்கள். ஒரு சுதா ரகுனாதன் போல, நித்யஸ்ரீ போல வர வேண்டிய குழந்தை.

நிறைய ஆசீர்வாதங்கள். நிறைய சுற்றிப் போடுங்கள்.

Read More

பிடித்த எழுத்தாளர்கள் – 2

ஆங்கிலத்தில் புத்தகம் படிக்க ஆரம்பித்தது கல்லூரி சென்ற பிறகுதான். உறவினர் ஒருவர் கல்லூரி நூலகத்திலிருந்து புத்தகங்கள் கொன்டு வந்து தருவார். அப்படி ஆரம்பித்ததுதான் ஆங்கிலப் புத்தகப் படிப்பு.

எனிட் ப்ளைட்டன் எழுதியது போன்ற குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்கள் படித்ததே கிடையாது. ஏனென்றால், புத்தகம் படிக்க ஆரம்பிக்கும் போது குழந்தைப் பருவம் போய் விட்டது.

ஆரம்பத்தில் கஷ்டப் பட்டு ஏ.ஜே. க்ரானின், ஸாமர்ஸட் மாம், டு மாரியர் எல்லம் படித்தேன். பின் வந்தது என்னுடைய மிகப் பிடித்த எழுத்தாளர் எழுதிய புத்தகங்கள். அவர்தான் பி.ஜி. வுட் ஹவுஸ். இரண்டு மாத விடுமுறையில் அவருடைய 70 புத்தகங்களைப் படித்துத் தீர்த்தேன். நம்முடைய ‘தேவன்’ அவருடைய மறு உருவம்தான். இரண்டு பேரும் ஈடு இணையற்ற நகைச்சுவை எழுத்தாளர்கள். அவர்கள் போல இதுவரை நகைச்சுவையாக எழுத இதுவரைக்கும் பிறக்க வில்லை. இதற்கு மாற்றுக் கருத்துள்ளவர்கள் இருக்கலாம். என்னைப் பொறுத்த வரை பிடித்ததும், பிடிக்காததும் ஒவ்வொருவர் இஷ்டம். அதில் ‘ஏன்’ என்ற கேள்விக்கே இடமில்லை.

அடுத்த இஷ்டமான ஆங்கில எழுத்தாளர் ஜான் க்ரிஷாம். சரியான த்ரில்லர்கள். சுவையான கதைப் பின்னல்.

ராபின் குக், லுட்லும், டாம் க்ளான்ஸி,பாட்டர்ஸன்  போன்ற பலர் எழுதிய புத்தகங்கள் படித்திருந்தாலும் எனெக்கென்னவோ க்ரிஷாம் எழுத்து மிகவும் பிடிக்கும்.

நான் விரும்பும் இன்னொரு எழுத்தாளர் ஆர்தர் ஹெய்லி. அவருடைய ஒவ்வொரு புத்தகமும் ஒரு முத்து. புத்தகம் ஒவ்வொன்றும் ஒரு துறையைப் பற்றி இருக்கும். ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து விட்டால் அத்துறையைப் பற்றிப் பல விஷயங்கள் நமக்குத் தெரிய வரும். மிக நுணுக்கமாகப் பின்னப்பட்ட கதைகள். அழுத்தமான, மனதில் நிற்கும்படியான கதா பாத்திரங்கள்.

இப்போது எழுதும் கதாசிரியர்களில் எனக்குப் பிடித்தவர் லீ சைல்ட். இவர் ஜாக் ரீச்சர் என்னும் ஒரு கதாபாத்திரத்தை வைத்து பல நாவல்கள் எழுதி விட்டார். எல்லாமே த்ரில்லர்கள்தான். என்ன மாதிரியான நடை தெரியுமா? துள்ளி ஒடும். நிறைய சம்பாஷணைகள். சின்னச் சின்ன வாக்கியங்கள். பெரும்பாலானவை இலக்கண சுத்தமாக இருக்காது. ஆனால் கதையை மிக வேகமாக நகர்த்திச் செல்லும்.

இப்போது சில இந்தியர்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார்கள். இல்லை இல்லை, ரொம்ப நாளாகவே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குஷ்வந்த் ஸிங், நயந்தாரா செகல், ஆர்.கே. நாராயண் போல பழைய எழுத்தாளர்கள். ரவி சுப்ரமணியன், சேதன் பகத், ரமேஷ் மேனன், ஆனந்த் நீலகண்டன், ஜும்பா லஹிரி (அமெரிக்கர், ஆனால் இந்திய வம்சாவளியினர்), அர்விந்த் அடிகா, அஷ்வின் சாங்கி போன்று இப்போது எழுதுபவர்கள் என்று நிறையப் படித்தாகி விட்டது.

அபுனைவுகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தவர் ‘அதுல் கவாண்டே’. இவர் அமெரிக்காவில் வாழும் ஒரு ஸர்ஜன். திறமையான சர்ஜன் மட்டுமில்லை, அதை விடத் திறமையான எழுத்தாளர். நாம் ஒவ்வொருவரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்களை எழுதியிருக்கிறார். இவரது புத்தகங்களைத் தயங்காமல் சிபாரிசு செய்வேன்.

Read More

பிடித்த எழுத்தாளர்கள்

படிப்பதில் ஆசை இருக்கும் எல்லோருக்கும் பிடித்த எழுத்தாளர்கள் இருப்பார்கள். எனக்கும் இருக்கிறார்கள்.

முதல் இடம் ‘கல்கி’க்குத்தான். நினைவு தெரிந்த நாளில் முதலில் படித்தது கல்கியின் எழுத்துக்கள்தான். மகா எளிமையான மொழி. கதை சொல்லும் உத்தியோ கேட்கவே வேண்டாம். அடுத்தது என்ன, அடுத்தது என்ன என்ற ஆவலைத் தூண்டும். படித்து முடிக்கும் வரை புத்தகத்தைக் கீழே வைக்கவே மனது வராது. “பொன்னியின் செல்வன்”, “சிவகாமியின் சபதம்”, “பார்த்திபன் கனவு”, “அலை ஓசை”, “தியாக பூமி”, “சோலைமலை இளவரசி” இப்படி எத்தனையோ. எல்லாப் புத்தகங்களையும் பலமுறை படித்திருக்கிறேன். “அமர தாரா” தான் ஒரே ஒரு தடவை படித்தது.

கல்கியின் எழுத்துக்கள் பற்றி பலவிதமான விமர்சனங்கள் உண்டு. ஒரு சமீபத்திய எழுத்தாளர் அவர் குழந்தை எழுத்தாளர் என்று எழுதினார். சரித்திரக் கதைகள் எழுதுவது எப்படி என்பதை அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டவர் ஏராளம். அவருடைய சமூகக் கதைகள், அவரின் சரித்திரக் கதைகள் அளவுக்கு அங்கீகாரம் பெற வில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

நேர்த்தியான பாத்திரப் படைப்பு, நாம் பேசுவது போலவே எழுதப்பட்ட உரையாடல்கள் என்று வரிசையாகச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

அடுத்த இடம் ‘தேவன்’ என்ற கதாசிரியருக்குத்தான். ‘ராஜத்தின் மனோரதம்’, ‘ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன்’, ‘ஸி.ஐ.டி. சந்துரு’, ‘கோமதியின் காதலன்’ இப்படி நிறைய மாஸ்டர்பீஸ்கள் உண்டு. நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் நடக்கும் சம்பவங்களை நம் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைக்கும் படியாக எழுதும் மந்திர நடை. அதை நம் கையகப்படுத்திக் கொள்ளுவது மிகவும் சிரமம்.

ரா.கி. ரங்கராஜன் ஒரு ஆச்சரியமான எழுத்தாளர். அவருடைய கற்பனைத் திறன் அசாத்தியமானது. எழுதித் தள்ளிய எழுத்தாளர்களில் இவர் குறிப்பிடத் தகுந்தவர். சரித்திரக் கதை, திகில் கதை, துப்பறியும் கதை, சமூக நாவல் இப்படி எதையும் விட்டு வைக்காதவர். கதை எழுதுவது எப்படி என்றும் சொல்லிக் கொடுத்தவர்.

நான் கல்லூரியில் படிக்கும் போது எழுத ஆரம்பித்தவர் சுஜாதா. நண்பர்களுக்குள் நடந்த சூடான விவாதங்கள் சுஜாதாவின் கதைகளைப் பற்றியதாகவே இருக்கும். நைலான் கயிறில் ஆரம்பித்தது கதை கதையாக, தொடர் தொடராகத் தொடர்ந்தது. ஒரு மனிதன் இவ்வளவு விஷயங்களைப் பற்றி சுவாரசியம் குறையாமல் எழுத முடியுமா என்று ஆச்சரியப் பட வைத்த எழுத்தாளர் சுஜாதா.

இந்தப் பட்டியலில் இப்போது சேர்ந்தவர் பா.ராகவன். இவரது இரண்டு அபுனைவுத் தொடர்களைப் படித்தவுடன் அவர் எழுத்து நடையால் கவரப் பட்டேன். அதனால் அவருடைய வலைத் தளம், ட்விட்டர் செய்திகள் ஆகியவற்றைப் படிக்க ஆரம்பித்து விசிறியாகி விட்டேன். சரியான இளையராஜா, மாக் இவைகளின் வெறியர் என்று தோன்றுகிறது. அதே போல் தன்னுடைய பிழையில்லாத எழுத்தில் அபாரப் பெருமை கொண்டவர். பலருக்கு எழுத்திலும், இலக்கணத்திலும் வாத்தியார். இப்போது இணையத்தில் எழுதப்படும் தமிழில் மலிந்திருக்கும் பிழைகளை எப்படித்தான் சகித்துக் கொள்கிறாரோ தெரியாது. அவ்வப்போது ஒன்றிரு குறுஞ் செய்திகளோடு சரி.

நாக்கைக் கன்னத்துக்குள் மடித்து வைத்துக் கொள்ளுவது என்று ஆங்கிலத்தில் ஒரு சொல்வழக்கு உள்ளது. அதற்குச் சரியான உதாரணம் எழுத்தாளர் பேயோன். அவருடைய சில ட்விட்டர் செய்திகள் மாணிக்கங்கள். படித்தால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது. தனக்கு சாகித்ய அகாடமியிலிருந்து நோபல் பரிசு வரை கிடைக்கும், கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, கருத்து உள்ளவர். இறைவன் செவி சாய்ப்பார் என்று நம்புவோம். 

Read More

மொழிபெயர்ப்பு

எழுதும் ஆர்வம் வந்தபிறகு எதைப் பற்றி எழுதுவது என்பது பெரிய கேள்விக் குறியானது. சிறு கதையா? நாவலா? அபுனைவுக் கட்டுரைகளா? இப்படிப் பல கேள்விகள் எழுந்தன எனக்குள்.

ஏன் நல்ல புத்தகங்களை (ஆங்கிலத்தில் வந்ததை) மொழி பெயர்த்துப் பார்க்கக் கூடாது? இது எழுத்துக்கு ஒரு நல்ல பயிற்சியாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. முதல் விஷயம், எழுதும் பொருளைப் பற்றிக் கவலைப் பட வேண்டாம். ஏற்கனவே யாரோ ஒருவரெழுதி வைத்திருக்கிறார். நம்முடைய வேலை சுவை குறையாமல் தமிழில் மொழி பெயர்க்க வேண்டியதுதான்.

இந்த எண்ணம் வந்த பிறகு சில மொழி பெயர்ப்பு நூல்களைப் படித்தேன். எப்படி மொழிபெயர்க்கிறார்கள் என்று கவனித்தேன். மொழிபெயர்ப்பு என்று தெரியும்படியாகவே இல்லை. தமிழிலேயே எழுதப் பட்ட நூலாகத் தெரிந்தது.

எந்த நூலை மொழிபெயர்த்துப் பார்ப்பது? என்னுடைய வாசிப்பு ஒரு மாதிரியானது. கதை, கட்டுரை இப்படி ஒன்றும் விலக்கற்பாடில்லை. எனக்குப் பிடித்தமான புத்தகம் ஒன்றைஎடுத்து ஆரம்பிக்க வேண்டியதுதான்.

இந்த வேலையை ஆரம்பித்ததும்தான் இது எத்தனை சிரமமான வேலை என்று புரிந்தது. கொஞ்ச நாட்கள் முன்பாக கிழக்குப் பதிப்பகம் மூலமாக நடத்தப்பட்ட மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறையின் ஒலி வடிவத்தைக் கேட்டேன். அதில் பேசிய மொழிபெயர்ப்பு ஆசிரியர்கள் கூறிய விஷயங்களைக் கவனமாகக் கேட்டேன்.

மொழிபெயர்ப்பில் இரண்டு விதங்கள் உண்டு. ஒன்று, அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை மொழி பெயர்ப்பது. இரண்டு, எழுதியதை உள்வாங்கிக் கொண்டு தன் நடையில் எழுதுவது. முதல்முறையில் மிகவும் சிரமங்கள் உண்டு. ஆங்கில பழக்க வழக்கங்கள் வேறு, நம் வழக்கங்கள் வேறு. ஆகவே அவற்றைச் சொல்லும்  வழியும் மொழியும் வேறு. பார்க்கலாம் என்று துணிந்து காரியத்தில் ஈடு பட்டேன்.

முதல் புத்தகம் Children’s Geetha. திரு ராமானந்த ப்ரசாத் Ph.D எழுதிய புத்தகம். 

சிறுவர்களுக்கான கீதை. கதைகளைக் கலந்து கீதையின் முக்கியமான ஸ்லோகங்களைப் பற்றி விவரிக்கும் நூல். ஆரம்பத்தில் வேகமாகச் சென்ற மொழிபெயர்ப்பு அத்தியாயங்கள் போகப் போக மெதுவாகிப் போனது. மூல நூலில் சொல்லப்பட்ட கனமான விஷயங்களை மொழி பெயர்க்க நமக்கே கீதையைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

இது நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே இன்னும் சில புத்தகங்களை மொழிபெயர்க்க முயற்சி செய்தேன்.

அதுல் கவாண்டே என்ற அமெரிக்க சர்ஜன் எழுதிய Cheklist manifesto. மிக அருமையான புத்தகம். மிக அருமையான எழுத்தாளர். இதிலும் கொஞ்சப் பக்கங்கள் மொழி பெயர்த்தபின் வேகத் தடையாயிற்று. மருத்துவம் சம்பந்தப்பட்ட வார்தைகளுக்கு சரியான மொழிபெயர்ப்பு தெரியாததால் விளைந்த தடை இது. ஆனாலும் சமாளித்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

கொஞ்ச வருஷங்கள் முன்னால் குமுதம் இதழில் ‘ரத்தக் குழாயில் ஒரு நீர்மூழ்கிக் கப்பல்’ என்ற தொடர் வந்தது. ஐஸக் அஸிமோவ் எழுதிய Fantastic Voyage என்ற புத்தகத்தின் அற்புதமான மொழிபெயர்ப்பு. அதன் ஆசிரியர் மொழிபெயர்ப்பில் கில்லாடியான ரா.கி. ரங்கராஜனாக இருக்க வேண்டும். அஸிமோவ் அதற்குப் பிறகு  Fantastic Voyage II எழுதியிருக்கிறார். ரொம்பவும் சுவையான நாவல். இதை மொழிபெயர்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

ஆனந்த் நீலகண்டன் என்பவர் ASURA  என்ற புத்தகத்தை எழுதியுள்ளார். ராவணனைப் பற்றி அவன் சிறு பிராயத்திலிருந்து விவரிக்கும் புத்தகம். இது இன்னொரு கண்ணோட்டத்திலிருந்து எழுதப்பட்ட கதை. இதிலும் இரன்டு அத்தியாங்கள் போயிருக்கின்றன.

நடுவில் அமெரிக்காவின் எட்வர்ட் ஸ்னோடன் பற்றி “Nowhere to Hide” என்ற புத்தகத்தைப் படிக்க நேரிட்டது. எந்த விதமான த்ரில்லருக்கும் குறைவில்லாத நிஜக் கதை. இதை மொழிபெயர்க்க ஆசையாக இருந்தது. இதை “ஒளிவதற்கு இடமில்லை” என்ற தலைப்பில் மொழி பெயர்த்து வருகிறேன்.

இதெல்லாம் என் சொந்த முயற்சி. காபிரைட் விஷயங்களால் இதைஎல்லாம் வெளியிட முடியுமா என்று தெரியாது. ஆனாலும் எழுதிப் பழக இது மிக நல்ல பயிற்சியாக அமைந்தது.

இப்போது வெளிவரும் பல தமிழ் புத்தகங்களுக்கே மொழிபெயர்ப்புத் தெவையாக இருப்பது வேறு விஷயம்!!

Read More

கல்கி குழந்தை எழுத்தாளரா?

"இதென்ன கூத்து?" என்று உங்களுக்குத் தோன்றலாம்.

சமீபத்தில் எழுத்தாளர் ஜயமோகன் தான் இப்படி ஒரு கருத்தைச் சொல்லி இருந்தார். கல்கியின் எழுத்து மிகவும் எளிமையாகஒரு குழந்தைக்கும் புரியும் படியாக இருக்கிறதாம். ஆகவே அவர் சிறுவர்களுக்கு எழுதுபவராம்.

தன்னுடைய எழுத்தைப் படிப்பதற்கு ரொம்பவும் மெனக்கெட வேண்டும் என்று எழுதியிருந்தார்.

இதைப் படித்ததும் சிரிப்புத்தான் வந்தது. கல்கியின் எழுத்தைக் கொண்டாடும் எனக்கு முதலில் வந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லை. சரி, அந்த ஆளுக்குத் தெரிந்தது அவ்வளவுதான் என்று என்னையே சமாதானம் செய்து கொண்டேன்.

கல்கி, தேவன், சாவி முதலானோர் எழுத்தின் வலிமையே அதன் எளிமைதான். வேண்டாத சொற்கள் இருக்காது. அலங்கார நடை என்று இப்போது நினைத்துக் கொண்டு பேத்துகிறார்களே, அது சிறிதும் கிடையாது.

இலக்கியம் என்றால் புரியாமல் எழுத வேண்டும் என்று யார் சொன்னது?

கல்கி எழுதிய காலத்தில் எழுதுவதற்கு இப்போது இருக்கும் வசதிகள் கிடையாது. பத்திரிகைகள் தான் எழுத்து வர ஒரே வழி. இப்போது போல வலைப் பதிவு கிடையாது. எழுதுவதை சுலபமாக்கும் மென்பொருட்கள் இல்லை. இப்போது புழங்கும் பல வார்த்தைகள் அப்போது கிடையாது. ஆனாலும் மிக எளிதாகப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளும் அளவில் அவர்கள் எழுத்துக்கள் இருந்தன.

கல்கி எழுதாத சரித்திரமா? நையாண்டி எழுத்தில் அவரை மிஞ்ச யார் இருக்கிறார்கள்? அவர் எழுதாத சமூகக் கதைகளா?

அடப் போங்கையா! 

Read More

ஸ்பூர்த்தி என்கிற தேவதை

நீங்கள் சூப்பர் சிங்கர் ஜூனியர் பார்ப்பவரா? அப்படியானால் இந்தக் குட்டி தேவதையைத் தெரியாமல் இருக்க முடியாது.

குட்டி உருவம். அதற்குள்ளே பூதாகரமான இசைத் திறன். கேட்பவரைக் கட்டிப் போடும் குரல், இசை ஞானம். பாடும் போது அந்த இசைக்குள் மூழ்கித் திளைத்து விகசிக்கும் உருண்டை முகம்.

இத்தனைக்கும் இந்தப் பெண்ணிற்கு 9 வயதுதான் ஆகிறது. அதற்குள் அபாரமான திறமை வெளிப்படுகிறது.

கர்னாடக இசையில் கோர்த்த திரைப் பாடல்களைப் பாடுவதில் அசாத்தியமான திறமை. ரெஹ்மானாகட்டும், சங்கர் மஹாதேவனாகட்டும், சுதா ரகுனாதனாகட்டும், உண்ணி கிருஷ்ணனாகட்டும், SPB  ஆகட்டும், இந்தக் குழந்தையைப் பாராட்டதவர்களே கிடையாது.

ஆரம்பத்திலேயே ஜேம்ஸ் வசந்தன் சொல்லி விட்டார்: “உன்னை ஃபைனல்ஸில் சந்திக்கிறேன்”. எத்தனை உண்மையான வார்த்தைகள்!

இச் சிறுமி பாடும் போது சில சமயம் ஆனந்தத்தில் தொண்டையை அடைக்கிறது.

ஃபைனல்ஸில் வர வேண்டுமே என்று பதைப்பாக இருந்தது. எழுத்தாளர் பா. ரா தனது ட்விட்டரில் சரியாக எழுதினார்: “ஒரு வழியாக ஸ்பூர்த்தி ஃபைனல்ஸில் புகுந்து விட்டாள், இனிமேல் நம் வேலையை செய்யப் போகலாம்.”

ஏதாவது ஒரு பரிசாக வாங்க வேண்டுமே என்று மனது கிடந்து அடித்துக் கொள்கிறது. முடிவு எப்போதுமே பார்வையாளர்கள் வாக்குகளை நம்பி இருப்பதால் எதுவும் நடக்கலாம். சென்ற போட்டிகளில் சுகன்யா, பிரகதி ஆகியோர்களுக்கு ஆன கதி ஸ்பூர்த்திக்கும் ஆகலாம்.

என்ன ஆனால் என்ன, ஸ்பூர்த்தி என்கிற குட்டி தேவதையை மறக்க முடியாது. அவள் அப்பா அவள் கடைசிச் சுற்றுக்குப் போகும் போது சொன்னார்: “ஸ்பூர்த்தி போன்ற குழந்தையைப் பெற்றதற்கு நாங்கள்கொடுத்துவைத்திருக்க வேண்டும்.”

என் வயதிற்கு இப்படி நினைக்கிறேன்: “ஸ்பூர்த்தி போல ஒரு பேத்தி கிடைத்தால் போதும்.”

சந்தோஷ் சொன்னது போல, இத்தனை புகழ்ச்சியும் தலையில் கர்வமாக ஏறாமல் இருக்க வேண்டும். இதில் அவள் தாய் தந்தையின் முயற்சி அவசியம்.

Read More

எப்படி எழுதுவது?

இது மிகவும் சுவாரசியமான கேள்வி. எழுத வேண்டும் என்று ஆசைப் படும் எல்லோருக்கும் எழும் கேள்வி இது.

இந்தத் தலைப்பிலேயே நூறாயிரம் வலைப் பதிவுகள் இருக்கின்றன. அவை இலவசமாக ஆலோசனைகளை அள்ளி வழங்குகின்றன. அதைப் படிப்பவர்கள் இருப்பதால் தானே எழுதுகிறார்கள்?

புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்களும் இதைப் பற்றி புத்தகங்களே எழுதியிருக்கிறார்கள். இப்படி எழுதிக் குவிக்கிறார்களே, இவர்கள் எப்படித்தான் எழுதுகிறார்கள் என்ற ரகசியத்தைத் தெரிந்து கொள்ளுவதற்கு ஆசையாக இருக்கும் தானே?

இதோ சில ரகசியங்கள்:

1.    தினமும் எழுத வேண்டும். எவ்வளவு என்பது முக்கியமில்லை. எழுதுவதுதான் முக்கியம். 300 வார்த்தைகளாகவும் இருக்கலாம், 3000 வார்த்தைகளாகவும் இருக்கலாம்.

2.    தினமும் ஒரே நேரத்தில் எழுதிப் பழக வேண்டும். சிலருக்கு காலை வேளையில் எழுத ஓடும்; சிலருக்கு மதியம்; சிலருக்கு அர்த்த ராத்திரியில் தான் எழுதத் தோன்றும்.

3.    எழுதும் போது கவனச் சிதறல் கூடாது. ஈ-மெயில் கூடாது; முக நூல் கூடாது; வலைத்தள ஆராய்ச்சி கூடாது; தொலை பேசி கூடாது; யாருடனும் பேசுவதும் கூடாது.

4.    எதைப் பற்றிஎழுதப் போகிறோம் என்று எழுதுவதற்கு முன்பாகவே நிர்ணயம் செய்து கொள்ளுவது நல்லது. எழுதுவதற்கு வேண்டிய ஆராய்ச்சிகள், படிப்புகள் எல்லாம் முன்னாலேயே செய்து கொண்டு விட்டால் எழுதும் போது கவனச் சிதறல் ஏற்படாது.

5.    எழுத ஆசைப் படுபவர்கள் நிறையப்படிக்க வேண்டும். இது மற்றவர் எழுத்தை காப்பி அடிப்பதற்காக இல்லை. எழுத்தில் அவர்களது ஆளுமை, சொற்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் விதம், வாக்கியங்கள் அமைக்கும் முறை, உரையாடலின் சிறப்பு இப்படி பலவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். கையில் அகப்படுவது எல்லாவற்றையும் படிப்பது நல்லது. இதைப் பற்றித்தான் நான் எழுதப் போகிறேன், ஆகவே அதைப் பற்றி மட்டும் படித்தால் போதும் என்று இருக்கக் கூடாது.

6.    அடிப்படை இலக்கணம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். பிழைகள் இல்லாமல் எழுதத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

7.    எழுதியதை உரக்கச் சொல்லிப் பார்ப்பது நல்லது. இந்த முறையில் நெருடலான சொற்களைத் தவிர்த்து விடலாம். வாக்கியங்கள் நன்றாக அமைந்திருக்கிறதா என்று தெரிந்து விடும். எழுத்தில் எளிமை கூடும்.

8.    நல்ல நண்பரின் உதவியைக் கேட்க வேண்டும். எழுதியதை அவரிடம் கொடுத்துப் படித்துப் பார்க்கச் சொல்லலாம். திருத்தங்களை மனம் கோணாமல் ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவம் வேண்டும்.

9.    எழுதியதை மறுபடியும் மறுபடியும் படித்துச் செப்பனிட வேண்டும். இப்படிச் செய்தால் எழுத்தில் மெருகு கூடும். முதல் தடவை எழுதியதே சிறப்பாக இருக்கிறது என்று ஒரு போதும் நினைத்து விடக் கூடாது.

Read More

நானா? எழுத்தாளனா?

எழுதவேண்டுமென்ற ஆசை வெகு நாளாகவே எனக்கு உண்டு. ஆனாலும் அந்த ஆசை முழுவதும் நிறைவேறாமலே இருக்கிறது.

சின்ன வயசிலிருந்தெ புத்தகம் படிக்கும் ஆர்வம் நிறைய. முதலில் தமிழில். வீட்டில் பத்திரிகைகள் வாங்கி அதிலிருந்த தொடர் கதைகளைச் சேர்த்து ‘பைண்ட்’ செய்து வீட்டில் அடுக்கி வைத்திருப்போம். கல்கி, ஆனந்த விகடன் மட்டும் தான்.குமுதம் கிடையவே கிடையாது. அதில் வரும் கதைகள் எங்களைப் போன்ற சிறியவர்கள் படிப்பதற்கு லாயக்கில்லை என்பது என் அம்மா, அப்பவின் தீர்மானமான முடிவு. பெரும்பாலும் இது அம்மாவின் முயற்சி.

அம்மா ஐந்தாம் வகுப்பு கூடத் தாண்டியதில்லை. 15, 16 வயதிலேயே கல்யாணம் ஆகி விட்டது. ஆனாலும் கதைகள்படிப்பதை நிறுத்தாமல் குழந்தைகள் பிறந்த பின்னும் தொடர்ந்தார்கள். அப்பாவுடைய உத்தியோகத்தில் ஊர் ஊராக மாற்றுவதால் அவரை வீட்டில் பார்பதே அபூர்வம்.

வாரா வாரம் பத்திரிகை வந்ததும் அதை முதலில் படிப்பதற்கு வீட்டில் ஒரே சண்டை நடக்கும். கல்கியில் வீர விஜயன் என்ற சித்திரக் கதை வந்து கோண்டிருந்தது. எனக்கு மிகவும் இஷ்டமான தொடர். கதை எழுதியது யார் என்று நினைவில்லை. ஆனால் படம் வரைந்தது ‘வினு’.ஒல்லியாக மிகவும் உயரமாக இருக்கும் விஜயன் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கட்டு மஸ்தான தேகத்துடன் கொஞ்சம் குட்டையாக மிகப் பெரிய வீரனாக மாறி விடுவான்.

எனக்குப் படிக்கத் தெரியும் போதே வீட்டில் இப்படி ‘பைண்ட்’ செய்த புத்தகங்கல் நிறைய இருந்தன. லக்ஷ்மி, தேவன், கல்கி, ஜக சிற்பியன், அகிலன், சரோஜா ராமமூர்த்தி, அனுத்தமா என்று பல புகழ் பெற்ற கதாசிரியர்கள் எழுதிய தொடர்கதைகள்.

அவற்றைப் படிக்கும் போதெல்லாம் மனத்தில் ஒரு ஏக்கம் இருக்கும். நாமும் இப்படி எப்போதுதான் எழுதப் போகிறோமோ  என்று பெரு மூச்சு விடுவேன்.

கல்லூரியில் சேர்ந்த போது, ஆங்கில நாவல்களின் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. பி.ஜி.வுட்ஹவுஸ், டு மாரியா, ஏ.ஜே. க்ரானின், ஸாமர்செட் மாம் என்று படித்துத் தள்ளினேன்.

நான் படிக்கிற காலத்தில் பட்டப்படிப்பு முதல் வருஷம் பரிக்ஷை கிடையாது. ஆகவே சைக்கிளை மிதித்துக் கோண்டு கல்லூரி நூலகத்துக்குப் படை எடுத்து விடுவேன். ஒருத்தருக்கு இரண்டு புத்தகங்கள். அது இரண்டு நாட்களுக்குக் கூடத் தாங்காது. திரும்ப சைக்கிள் ஓட்டம், வேகாத வெய்யிலில்.

இதுபோக உள்ளூர் நூலகத்திலும் மெம்பெராகச் சேர்ந்து அங்கேயும் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

இந்த மாதிரிப் படிப்பு உத்தியோக காலத்திலும் தொடர்ந்தது. முதல் உத்யோகம் கல்லூரி ஆசிரியராக. கேட்க வேண்டுமா, நூலகத்திலேயே பழியாகக் கிடப்பேன். அங்குதான் வெளி நாட்டுப் பத்திரிகைகளைப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ‘டைம்’ ‘ ந்யூஸ்வீக்’ ‘லைப்’ போன்ற பத்திரிகைகள். அப்புறம் ‘ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட்’.

அங்கிருக்கும் போது தெசிய பொழுதுபோக்கான ஐ. ஏ.எஸ் தேர்வுக்கு தயார் செய்ய ஆரம்பித்தேன். அந்தக் காலத்தில் கல்லூரி ஆசிரியர்கள் பெரும்பாலோர் இந்தப் பரிக்ஷைக்காக முயற்சிப்பது வழக்கம்.

அதனால்  நேருவின் ‘டிஸ்கவரி ஆப் இந்தியா’, அப்புறம் உலக சரித்திரங்கள் என்று பல வகையான புத்தகங்களின் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. ஐ. ஏ.எஸ் தேறவில்லை என்பது வேறு கதை. ஆனால் அதில் செய்த பயிற்சி இன்னொரு நிறுவனத்தில் நல்ல வேலைக்கு வழி செய்தது. அதில் ஆரம்ப சம்பளமே அப்போது வேலை பார்த்து வந்த கல்லூரி முதல்வரின் சம்பளத்தை விட அதிகம்! ஒரே ஓட்டம்தான்.

மும்பையில் வேலை பார்க்கும் போது அலுவலகம் போய் வர ஒரு நாளைக்கு 3 மணி நேரம் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும். ஆகவே கூட்டம் பிதுங்கும் ரயிலில் நெரிசலுக்கு நடுவில் நின்று கொண்டு புத்தகம் படிக்கும் கலையைக் கற்றுக் கொண்டேன். அது ஒன்றுதான் ரயில் பிரயாண சிரமங்களை மறக்க வைக்கும் மருந்து.

ஆரம்ப நாட்களில் ஆபீஸில் ஷிப்ட் உண்டு. ஒரு கம்ப்யூட்டர் டேப்பை மாட்டி விட்டால் அது முடிந்து இன்னொரு டேப் மாட்டுவதற்கு அரை மணி நேரம் ஆகும். அந்த இடைவெளியிலும் படிக்கலாம். பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள் தாராளமாகக் கிடைக்கும்.

இப்படியாகப் படிப்பதற்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆனால் எழுத வேண்டும் என்கிற ஆசை மட்டும் நிறைவேறவே இல்லை.

என் முதல் சீரியஸ் எழுத்து என் நண்பனுக்கு அப்போது பிரபலமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த பால சந்தரின் பட விமரிசனம் தான். ஜெமினி கணேசன் நடித்த படம். அதைப் படித்த நண்பன் புளகாங்கிதத்துடன் ஓடி வந்தான். ‘ரொம்ப நல்லா இருக்குடா, நீ பேசாமல் எழுத்தாளனாகப் போகலாம்’ என்றான். எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது.

ஒரு பத்திரிகைக்கு நீதிக் கதை ஒன்று எழுதி அனுப்பினேன். ஸ்டாம்ப் வைக்கவிட்டாலும் அது சுவற்றில் அடித்த பந்து போலத் திரும்பி வந்துவிட்டது. அதன் பிறகு எதையும் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்ப வில்லை.

பயிற்சிக் காலத்தில் ஒரு ‘திடுக்’ கதை எழுதி அலுவலகத்துக்கு உள்ளே வெளியாகும் பத்திரிகைக்குக் கொடுத்தேன். அது பிரசுரமானதும் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது. அப்போது ஏர் இந்தியாவின் ‘எம்ப்பரர் அசோகா’ என்ற விமானம் விமான நிலயத்திலிருந்து கிளம்பிய சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் வெடித்துச் சிதறியது. அதைக் களமாகக் கொண்டு அந்தக் கதையை எழுதியிருந்தேன்.

 அதன் பிறகு உத்தியோகக் கட்டாயத்தில் நிறைய எழுதும் சந்தர்ப்பம் வந்தது. எல்லாம் ஆங்கிலத்தில். உத்தியோகம் சார்ந்த எழுத்துக்கள். மேலதிகாரிகளைத் தலை ஆட்டவைக்கும் ‘நோட்ஸ்’, அலுவலகக் குழந்தைகளுக்கு ‘மான்யுவல்’, ஏகப் பட்ட ‘ப்ரஸென்டேஷன்’ இப்படி வகை வகையாக எழுதிக் குவித்தேன். ஆங்கிலம் மட்டுப் பட்டது; கையகப் பட்டது. எளிமையாக எழுதக் கற்றுக் கொண்டேன்.

தமிழில் எழுதும் வாய்ப்பே வர வில்லை.

ஒரு நாலைந்து வருஷங்களுக்கு முன்னால் வலைப் பதிவுகள் தலை காட்ட ஆரம்பித்தன. இது என் போன்ற ஆட்களுக்கு ஒரு வரப் ப்ரசாதமாகத் தெரிந்தது.

முன்பெல்லாம் நம் எழுத்தை அச்சில் காண்பதற்கு மிகவும் மெனக்கெட வேண்டும். தாளின் ஒரு புறம் மட்டும் எழுத வேண்டும். நல்ல கையெழுத்து வேண்டும். அடித்தல் திருத்தல் இல்லாமலிருக்க வேண்டும். பிழைகள் குறைவாக இருக்க வேண்டும். தபாலில் அனுப்பி விட்டுக் காத்திருக்க வேண்டும். அதிர்ஷ்ட தேவதை கண் திறந்தால் பத்திரிகையில் பிரசுரமாகும். இல்லாவிட்டால் ஆழமான கருங்கடலில் கல்லைப் போட்டது போல் மறைந்து போகும்.

ஆனால் வலைப் பதிவுகள் ஆரம்பித்ததிலிருந்து அப்படியில்லை. ஒரு கம்ப்யூட் டர், அதில் வேலை செய்யக் கொஞ்சம் பயிற்சி, ஒரு இன்டர்னெட் இணைப்பு இருந்தால் போதும். வலைப் பதிவு எழுதுவது எளிமையாகி விட்டது. ஒரு ப்ளாக்கர் பகவானோ, இல்லை வொர்ட்ப்ரெஸ் அன்னையோ துணை செய்தால் போதும். டைப் செய்யுங்கள், பிரசுரியுங்கள். தீர்ந்தது விஷயம்! யாராவது படிகிறார்களா இல்லையா என்ற கவலை வேண்டாம். நீங்கள் எழுதியது காலம் காலமாக அழியாமல் நிலைத்து நிற்கும்.

அகஸ்மாத்தாக யாராவது படித்துப் பின்னூட்டம் (கமெண்ட்) போட்டு விட்டால் போதும், தலை கால் புரியாது. அது நம்மைத் திட்டி வந்த பின்னூட்டமாக இருந்தாலும் கவலையில்லை. யாரோ ஒருவர் எப்படியோ நாம் எழுதியதைப் படித்திருக்கிறார்களே, அதுவே மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விஷயம்.

ஆரம்பத்தில் இந்த மாதிரியான வலைப் பதிவுகள் ஆங்கிலத்தில் தான் இருந்தன. ஆனால் நம்மவர்கள் சும்மா விடுவார்களா என்ன? உடனே தமிழில் எழுத பல்வேறு ஆயுதங்களைக் கண்டு பிடித்து உதவினார்கள். அவ்வளவுதான், தமிழில் எழுதுவோர் எண்ணிக்கை ஒரே குதியாகக் குதித்து மேலே சென்றது. திரும்பிய இடங்களிலெல்லாம் தமிழ் முழக்கம்.

ஆரம்ப காலத்தில் கடுமையான முயற்சியில் தமிழ் எழுதுவது போய், சுலபமாக எழுதும் முறைகள் வழக்கத்துக்கு வந்தன. தமிழில் தட்டச்சுத் தெரியாமலே என் போன்றவர்கள் ஆங்கில தட்டச்சுப் பலகையில் (அது தானப்பா, கீ போர்ட்) தமிழில் அழகுற எழுத முடிகிறது. இதற்குப் பாடு பட்ட வல்லுனர்கள் அனைவர்க்கும் ஒரு பெரிய வணக்கம்.

இந்த வலைப் பதிவுகள்போடுவதில் வித விதமான அனுபவங்கள் கிட்டும். ‘நல்ல பதிவு நன்றி’ என்ற வகையில் சில பின்னூட்டங்கள். இவை வலையில் தன் பெயரைக் காட்டுவதற்காக ஒரு முயற்சி. சில பின்னூட்டங்கள் உங்களை உசுப்பி விட்டு உன்னைப் போல உண்டா என்று பெருமையில் மார்பை விரிய வைக்கும்.

தருமிக்கு வாய்த்த சோழனின் மந்திரி போல குற்றம் கண்டு பிடித்து ஏசுவதற்காகவே சிலர் அவதாரம் எடுத்திருப்பார்கள். சிலர் விரும்பத்தகாத வார்த்தைகளில் பின்னூட்டம் போடுவார்கள். வேறு சிலர் தம்முடைய வலைப் பதிவில் கன்னா பின்னா என்று நாம் எழுதிய வலைப் பதிவைத் திட்டி எழுதுவார்கள். ரொம்பவும் ரோசமாக இருக்கும் நமக்கு.

“வேணும்னா படிக்கட்டும், இல்லேனா பேசாமல் இருக்க வேண்டியதுதானே! எதற்காக இந்தத் தண்டனை” என்று தோன்றும்.

இந்தத் திட்டலுக்குப் பலவித காரணங்கள் இருக்கலாம். நாம் எடுத்துக் கொண்ட விஷயம் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். அல்லது அந்த விஷயத்தில் நாம் வெளியிட்ட கருத்துக்கள் பிடிக்காமல் போகலாம். மொழியை நன்றாக எழுதாமல் விட்டிருக்கலாம். எழுத்துப் பிழைகள், இலக்கணப் பிழைகள் மலிந்திருக்கலாம். 

Read More

மெதுவாகப் படிக்கும் இயக்கம்

உங்களுக்குத் தெரியுமொ? மெதுவாக, ஆற அமரப் படிப்பதை ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு ஒரு இயக்கமே இருக்கிறதாமே?

இப்போதெல்லாம் நாம் படிக்கும் முறையே மாறியிருப்பது கண்கூடு. எந்தப் பக்கத்தையும் முழுதாகப் படிக்கும் வழக்கமே போய் விட்டது. இதற்குக் காரணம் இணையத்தின் தாக்கம் தான். அதில் படித்துப் படித்து, ஒரு பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு பக்கம் தாவித் தாவி நுனிப்புல் மேய்வது ஒரு இயல்பாகி விட்டது. பக்கம் முழுவதும் படிக்கப் பொறுமையில்லை.

இந்த கெட்ட வழக்கம் புத்தகம் படிப்பதற்கும் பரவி விட்டதும் தான் அதிர்ச்சி அளிக்கும் விஷயம்.

முன்பெல்லாம் புத்தகக் கடையில் நமக்கு வேண்டிய புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க என்ன செய்வோம்? அட்டைப்படம் பார்ப்போம்; புத்தகத்தைத் திருப்பி பின் அட்டையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விஷயத்தைப் படிப்போம்; அப்படியும் முடிவு செய்ய முடிய வில்லை என்றால் பக்கங்களைத் திருப்பி வேகமாக சில பக்கங்களைப் படிப்போம். புத்தகம் பிடித்திருந்து வாங்கிப் போனால், வீட்டில் ஆற அமர உட்கார்ந்து புத்தக வாசனையை முகர்ந்து கொண்டு படிக்க ஆரம்பிப்போம்.

இப்போதெல்லாம் படிப்பதில் ஒரு அவசரம். கவனமின்மை. படிப்பது எதுவும் புரிவதில்லை.

இணையம் நமது புத்தியை மழுங்கடித்து விட்டது என்று ஒரு பெரிய புத்தகம் கூட வந்து விட்டது.

இதில் உண்மை இருக்கிறது என்பது என் அனுபவத்திலேயே தெரிகிறது. ஒரு பத்துப் பக்கம் ஒரேயடியாகப் படிக்க முடிவதேயில்லை.

இதனால்தான் இப்படிப் பட்ட இயக்கம் துவங்கியுள்ளது. ஈ-புக் படிக்கலாம்; ஆனால் தனியாக அதற்காக வந்துள்ள கருவிகளின் மூலம். அப்போதுதான் வேறு எதிலும் கவனம் போகாது. ஒரே மூச்சில் படிப்பது தேவையில்லை. மெதுவாக வார்தைகளின் அழகு, அவற்றைக் கோர்க்க முயற்சி செய்யும் கதாசிரியரின் திறமை, இவற்றை அனுபவித்துப் படிக்க வேண்டுமென்பது இந்த இயக்கத்தினரின் நோக்கம்.

ட்விட்டர், பேஸ்புக் யுகக் குழந்தகளுக்கு இது மிகவும் அவசியம்.

Read More

படிக்கும் படியான எழுத்து

டாக்டர் ருடால்ப் ப்லெஷ் என்பவர் எழுதிய "படிக்கும் படியான எழுத்துக் கலை" படித்திருக்கிறீர்களா? இது 1949ம் வருஷம் எழுதப் பட்ட புத்தகம். அது இன்றைக்கும் உபயோகமாக இருப்பது தான் இதன் விசேஷம்.

ஓய்வு பெற்ற நாளிலிருந்து விடாப் பிடியாக வலைப் பதிவுகள் படித்து வருகிறேன். பல பதிவுகளைப் படிக்கும் போது இந்தப் புத்தகத்தின் நினைவு வரும்.

மூச்சு வாங்கும் படியான வாக்கியங்களின் நீளம், புரிந்து கொள்ளவே முடியாத வார்த்தைகள், இவை எழுதுபவர் சொல்ல வருவதைக் குழப்பி விடுகின்றன. இப்படிப்பட்ட பதிவுகளைக் கண்டதும் காத தூரம் ஓடுவது என் வழக்கம்.

நான் மேற் சொன்ன புத்தகம் மட்டுமல்ல, மற்றும் பலரும் இதையே சொல்லியிருக்கிறார்கள். சின்ன, எளிதான வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; சுலபமாக அவைகளைக் கோர்த்து சின்ன வாக்கியங்களாக எழுதுங்கள்; உரையாடும் தமிழில் எழுதுங்கள்.  அதற்காக கொச்சையாக எழுத வேண்டாம்.

ஆங்கிலத்தில் லீ சைல்ட் புத்தகங்கள் படித்துப் பாருங்கள். அவருடைய வெற்றிக்கு அவரின் எழுத்து நடையும் பெரிய காரணம். எந்த ஒரு வாக்கியமும் 8 முதல் 12 வார்த்தைகளுக்கு மேல் போகாது. ரொம்ப இலக்கண சுத்தமான வாக்கியங்கள் இருக்காது. ஆனால் அவை கதைப் போக்கின் அவசரத்தை அதிகப் படுத்தும். வர்ணனை ஆகட்டும், உரையாடல் ஆகட்டும், இதே மொழிதான், வாக்கிய கட்டுமானம் தான்.

தமிழிலும் இப்படி எழுதுபவர்கள் நிறையப் பேர் உண்டு. ஆங்கிலத் தாக்கம் இல்லாமலே தமிழில் இப்படி நிறையப் படித்திருக்கிறேன்.

மொழியின் முக்கியமான நோக்கம் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளுவதுதானே? அதுவே மறைந்து விடும் போது அடிப்படையிலேயே தவறு நடக்கிறது என்பது என் எண்ணம்.

அதற்காக வர்ணனைகள் கூடாது என்று சொல்ல வில்லை. கல்கியின் வர்ணனைகளைப் படித்துப் பாருங்கள், நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பது தெரியும்.

Read More

காலை நடை

இதில் எனக்கு தேர்ச்சி உண்டு.

நீங்கள் மாக்ஸ் பீர்போம் எழுதிய கட்டுரையை ("seeing people off") படித்திருக்கிறீர்களா? இல்லை என்றால் உடனே படித்து விடுங்கள். "எனக்கு இதில் தேர்ச்சி இல்லை" என்று ஆரம்பித்திருப்பார். கட்டுரை விஷயம் வேறு என்றாலும் இந்த துவக்கம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். இந்த கட்டுரையை ஏறக்குறைய 45 வருஷங்களுக்கு முன்னால் என்னுடைய கல்லூரி உரை நடைப் புத்தகத்தில் படித்தேன்.

போகட்டும். நான் இப்போது சொல்ல வந்தது என்னுடைய காலை நடையைப் பற்றியது. நானும் கடந்த 25 வருஷங்களாக இதைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறேன்.

உலகத்தின் பல தெருக்களில் நடந்திருக்கிறேன். வெய்யில், மழை, உறை பனி இப்படி எது இருந்தாலும் கவலைப் படாமல் நடந்திருக்கிறேன். கனத்த ஷு, இல்லை மெல்லிய செருப்பு இப்படி எது கிடைத்தாலும் காலில் மாட்டிக் கொண்டு கிளம்பி விடுவேன்.

நடக்கும் போது பலர் காதில் மாட்டிக் கொண்டு நடப்பார்கள். அதன் மறு முனையில் செல் போன் அல்லது பாட்டு பாடும் கருவி இருக்கலாம். இது எனக்கு பிடிக்காத விஷயம்.

காலை வேளை நடையில் தனி சுகம். வித விதமான சப்தங்கள் காதில் விழும். அண்ணாந்து பார்த்தால் ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால் மரங்களில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் பறவைகள் எழுப்பும் இதமான ஒலிகளைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா? காதில் மாட்டிக் கொண்டால் இது எப்படி காதில் விழும்?

நடக்கும் மற்றவர்களை கவனிப்பதில் ஒருஅலாதியான சுவரசியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பலர் கணவன் மனைவியாக நடக்கிறார்கள். சில ஜோடி மௌனமாக நடக்கும். சிலர் நிறுத்தாமல் பேசிக் கொண்டே நடப்பார்கள். சின்ன சண்டை கூட போடப்படுகிரதோ என்று எனக்குத் தோன்றும்.

நண்பர்களாக சிலர் நடப்பார்கள்.பெரும் பாலும் அரசியல் பேச்சாக இருக்கும். எல்லா தலைவர்களின் தலையும் உருளும். அரசியல் என்றாலே சண்டை இல்லாமலா? அதுவும் நடந்து பார்த்திருக்கிறேன்.

காலை வேளையில் சிலர் கூடி பலத்த சத்தம் போட்டு செயற்கையாக சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அதில் ஒரு விஷயம் கவனித்தேன். அப்படி கூடி சிரிப்பவர்கள் எல்லாரும் வயசானவர்கள். (60++). அவர்களுக்குத் தான் அப்படி சிரிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ?

Read More

iPad frenzy 2

Even my blog posts have version numbers now!!

The 'new' iPad is out. Every tech journalist worth his/her salt has something to say on the new device. The Apple fanboys are understandably elated; they eagerly await their delivery of the new gadget.

I strongly think it's just a consumer device. Just like you own smartphones, you own a tablet. People stretch their imagination to invent their usefulness in various environments.

I hardly ever seen iPad in our company. No CEO demanded its inclusion in our trusted network. They do use their smartphones to access their mail and sms texts. Nobody wants to see a spreadsheet in their phones. Nobody edits documents in them.

Lame excuses have been given to add a keyboard to the tablet. I think it defeats the very purpose of having a tablet in the first place. Please remember we have both ipad classic and ASUS transformer with keyboard in our household. They are good for surfing web pages, seeing youtube videos and of course reading ebooks in ePub and PDF formats.

Every gadget has its place and usefulness. Don't stretch them to be everything for everybody. This is age of specialization, isn't it?

Read More

iPad frenzy

I own an iPad, an Acer netbook, a desktop. My son has an Asus notebook, Asus transformer running ice cream sandwich (I love such names; they are very interesting). We have Linux running in some partitions and virtual machines.

I am watching with amusement the media frenzy on the impending announcement of iPad3. I simply don't understand this. There are interesting battle between Apple fanboys, Linux fanboys and windows fanboys.

As a person who have been using all such platforms, I'm terribly amused.

I have been following magazine stories and blog posts regarding the use of tablets in business contexts. I still think their use is slightly far off in Indian context.

Can tablets replace laptops and desktops? I don't think so. The devices are mostly for different use. Their use for whipping up a presentation, doing a complicated budget projection with input from many sources, creating a document for the board meeting, accessing the age-old applications the companies had already invested in are quite limited.

They are fancy gadgets to show off, making heads turn when you open it up and an instigator in social conversation.

Only time will tell.

Read More

Back of the Napkin

When I was browsing for something, I saw an entry for the best presentation for a year in slideshare. Just out of curiosity, I followed it. I was lucky to land on one of the most entertaining presentations I'd ever seen.

The author was Dan Roam and the presentation was about US health care scene.

I had never seen such a lucid presentation before on that subject. It was refreshing and very amusing to see so many simple pictures. This led to more research on the author. It's exhilerating stuff. I would urge everyone to go through his website www.thebackofthenapkin.com.

His contention is that we can solve any problem by using simple pictures. His talk at google is mesmerising. You tend to believe that you can also do it. I think that's his point.

Everything he says is based on visual thinking. We've heard the cliche many times over: "a picture is worth 1000 words". It's true to a large extent. The bosses want to see charts and diagrams rather than a densely populated excel sheet. Comics rule the roost; it captures the imagination of young and old alike.

By the way, have you seen the comic Google created when they were planning their Chrome browser? It's available in the net and it's nice stuff.

Try Dan's method for yourself when you face a problem next time. I'm sure to do it.

Read More

IPL Chennai match

I saw yesterdy's match where Murli Vijay scored a hurricane century. Such massacre!

I remebered days when Vijay Manjrekar used to bat days together to craft a century. Geoff Boycott wasn't far behind. Matches used to end in draw evern after five days of play.

What a transformation now! Hitting a century within the allotted overs is no mean task. I don't remeber to have seen even a single 'agricultural' shot throughout his innings. Perhaps the pitches are prepared for this style of cricket.

There were days when the piches were to be prepared to suit our famous spin quartet where they can weave their magic, mesmerising the batsmen. Who can forget 'Bapu' Nadkarni's series of maiden overs!

Who will win this edition of IPL? My bet is on Mumbai Indians.

Read More

I'm back - for the umpteenth time!

Blogging is dying? I don't know.
There seems to be hundreds of blogs written and published every day. But there are other attractive media available now. Everybody seems to be in Facebook. If you haven't heard about it, you are a strange specimen. Orkut seemed the 'in' thing sometime back. But LinkedIn seemed to have taken over all the professionals whou would like to get and stay connected. Twitter is another raging phenomenon.
Personally, I haven't touched either of them. At least, till now.
Blogging is an expanded version of twitter? I don't think so. Twitter is what SMS had done to fully formed sentences written in blog posts. You are compelled to shorten everything to fit into limited number of words. Words are irrecognizable. I cringe every time I see a mangled word in SMS and twitter feeds. I still remember my stern English teacher who will rap in the knuckles if I drag the centre line in small letter 'f'' while writing in handwriting script.
Of course, we've moved far ahead from that time. I've learnt to write using contractions which was again frowned upon in formal writing. 'Plain English' or 'plain language' is my current manthra. I am amused at some of the writings in website. Perhaps, I'll write about it in another blog post.

Read More

The Last Lecture - Randy Pausch

Today I learnt (is it old-school word?) a new word. It's called 'head fake'. It means simply this: you make somebody learn something by tricking them to do something else. For example, kids learn Java programming by doing screen play etc. Looks incongruous, isn't it?

I happened to come across a title of a best-seller called "The last Lecture" by one Randy Pausch. He is teaching computer science at Carnegie-Mellon. He has life-threatening disease and expect to die soon. So, he gave one last lecture which was widely web-cast.

It wasn't on any topic in computer science. It's about realizing one's childhood dreams. It's also about enabling others to realize their childhood dreams. I read the transcript of the lecture from the Net. That's where I learnt about head fake.

I am trying to recollect what were my childhood dreams. I hardly remember any except after reading Kaliki's "Ponniyin Selvan", I wanted to write like him. Aeroplanes are something that was flying so high that we hardly got to see their sizes. Hence no dream of becoming a pilot. But the coal-engine powered trains were omnipresent. The black swirling smoke and a shrill whistle frieghtened me away. Hence no fascination to become an engine driver.

How many of you out there realized your childhood dreams? It will be interesting to know.

Read More

அடடா அருமையான Blog

நான் எழுதி ஒரு வருஷத்துக்கு மேலாகி விட்டது. இன்று எழுதுவதுக்குக் காரணம் நேற்று எதேச்சையாகப் படித்த இந்த Blog entry.

மிகவும் இயல்பாக எழுதப் பட்ட blog. தெளிந்த நீரோடை போல நடை.

ஆனால் அசல் தமிழ் பெண் ஏன் தமிழில் எழுதுவதில்லை?

Read More

Disgusting!

I was firm not to write about cricket despite severe provocation. So, this post is not about cricket. But one important observation on the aftermath of India's disastrous performance.

Why Indian fans react in this extreme fashion? Why they should take out morchas and burn effigies? In which era are we living? Other sport stars win or lose in peace. Their effigies are not burnt; their houses are not vandalized or attacked. Their family members walk about without fear. Why, in God's name, should cricketers be different? It is after all a sport. Winning and losing are part of the game. If we cannot digest it, we shouldn't be playing any games at all.

Read More