Friday, January 23, 2015

மொழிபெயர்ப்பு

எழுதும் ஆர்வம் வந்தபிறகு எதைப் பற்றி எழுதுவது என்பது பெரிய கேள்விக் குறியானது. சிறு கதையா? நாவலா? அபுனைவுக் கட்டுரைகளா? இப்படிப் பல கேள்விகள் எழுந்தன எனக்குள்.
ஏன் நல்ல புத்தகங்களை (ஆங்கிலத்தில் வந்ததை) மொழி பெயர்த்துப் பார்க்கக் கூடாது? இது எழுத்துக்கு ஒரு நல்ல பயிற்சியாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. முதல் விஷயம், எழுதும் பொருளைப் பற்றிக் கவலைப் பட வேண்டாம். ஏற்கனவே யாரோ ஒருவரெழுதி வைத்திருக்கிறார். நம்முடைய வேலை சுவை குறையாமல் தமிழில் மொழி பெயர்க்க வேண்டியதுதான்.

இந்த எண்ணம் வந்த பிறகு சில மொழி பெயர்ப்பு நூல்களைப் படித்தேன். எப்படி மொழிபெயர்க்கிறார்கள் என்று கவனித்தேன். மொழிபெயர்ப்பு என்று தெரியும்படியாகவே இல்லை. தமிழிலேயே எழுதப் பட்ட நூலாகத் தெரிந்தது.
எந்த நூலை மொழிபெயர்த்துப் பார்ப்பது? என்னுடைய வாசிப்பு ஒரு மாதிரியானது. கதை, கட்டுரை இப்படி ஒன்றும் விலக்கற்பாடில்லை. எனக்குப் பிடித்தமான புத்தகம் ஒன்றைஎடுத்து ஆரம்பிக்க வேண்டியதுதான்.

இந்த வேலையை ஆரம்பித்ததும்தான் இது எத்தனை சிரமமான வேலை என்று புரிந்தது. கொஞ்ச நாட்கள் முன்பாக கிழக்குப் பதிப்பகம் மூலமாக நடத்தப்பட்ட மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறையின் ஒலி வடிவத்தைக் கேட்டேன். அதில் பேசிய மொழிபெயர்ப்பு ஆசிரியர்கள் கூறிய விஷயங்களைக் கவனமாகக் கேட்டேன்.

மொழிபெயர்ப்பில் இரண்டு விதங்கள் உண்டு. ஒன்று, அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை மொழி பெயர்ப்பது. இரண்டு, எழுதியதை உள்வாங்கிக் கொண்டு தன் நடையில் எழுதுவது. முதல்முறையில் மிகவும் சிரமங்கள் உண்டு. ஆங்கில பழக்க வழக்கங்கள் வேறு, நம் வழக்கங்கள் வேறு. ஆகவே அவற்றைச் சொல்லும்  வழியும் மொழியும் வேறு. பார்க்கலாம் என்று துணிந்து காரியத்தில் ஈடு பட்டேன்.

முதல் புத்தகம் Children’s Geetha. திரு ராமானந்த ப்ரசாத் Ph.D எழுதிய புத்தகம். 
சிறுவர்களுக்கான கீதை. கதைகளைக் கலந்து கீதையின் முக்கியமான ஸ்லோகங்களைப் பற்றி விவரிக்கும் நூல். ஆரம்பத்தில் வேகமாகச் சென்ற மொழிபெயர்ப்பு அத்தியாயங்கள் போகப் போக மெதுவாகிப் போனது. மூல நூலில் சொல்லப்பட்ட கனமான விஷயங்களை மொழி பெயர்க்க நமக்கே கீதையைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
இது நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே இன்னும் சில புத்தகங்களை மொழிபெயர்க்க முயற்சி செய்தேன்.

அதுல் கவாண்டே என்ற அமெரிக்க சர்ஜன் எழுதிய Cheklist manifesto. மிக அருமையான புத்தகம். மிக அருமையான எழுத்தாளர். இதிலும் கொஞ்சப் பக்கங்கள் மொழி பெயர்த்தபின் வேகத் தடையாயிற்று. மருத்துவம் சம்பந்தப்பட்ட வார்தைகளுக்கு சரியான மொழிபெயர்ப்பு தெரியாததால் விளைந்த தடை இது. ஆனாலும் சமாளித்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
கொஞ்ச வருஷங்கள் முன்னால் குமுதம் இதழில் ‘ரத்தக் குழாயில் ஒரு நீர்மூழ்கிக் கப்பல்’ என்ற தொடர் வந்தது. ஐஸக் அஸிமோவ் எழுதிய Fantastic Voyage என்ற புத்தகத்தின் அற்புதமான மொழிபெயர்ப்பு. அதன் ஆசிரியர் மொழிபெயர்ப்பில் கில்லாடியான ரா.கி. ரங்கராஜனாக இருக்க வேண்டும். அஸிமோவ் அதற்குப் பிறகு  Fantastic Voyage II எழுதியிருக்கிறார். ரொம்பவும் சுவையான நாவல். இதை மொழிபெயர்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

ஆனந்த் நீலகண்டன் என்பவர் ASURA  என்ற புத்தகத்தை எழுதியுள்ளார். ராவணனைப் பற்றி அவன் சிறு பிராயத்திலிருந்து விவரிக்கும் புத்தகம். இது இன்னொரு கண்ணோட்டத்திலிருந்து எழுதப்பட்ட கதை. இதிலும் இரன்டு அத்தியாங்கள் போயிருக்கின்றன.

நடுவில் அமெரிக்காவின் எட்வர்ட் ஸ்னோடன் பற்றி “Nowhere to Hide” என்ற புத்தகத்தைப் படிக்க நேரிட்டது. எந்த விதமான த்ரில்லருக்கும் குறைவில்லாத நிஜக் கதை. இதை மொழிபெயர்க்க ஆசையாக இருந்தது. இதை “ஒளிவதற்கு இடமில்லை” என்ற தலைப்பில் மொழி பெயர்த்து வருகிறேன்.

இதெல்லாம் என் சொந்த முயற்சி. காபிரைட் விஷயங்களால் இதைஎல்லாம் வெளியிட முடியுமா என்று தெரியாது. ஆனாலும் எழுதிப் பழக இது மிக நல்ல பயிற்சியாக அமைந்தது.

இப்போது வெளிவரும் பல தமிழ் புத்தகங்களுக்கே மொழிபெயர்ப்புத் தெவையாக இருப்பது வேறு விஷயம்!!

Thursday, January 22, 2015

கல்கி குழந்தை எழுத்தாளரா?

"இதென்ன கூத்து?" என்று உங்களுக்குத் தோன்றலாம்.

சமீபத்தில் எழுத்தாளர் ஜயமோகன் தான் இப்படி ஒரு கருத்தைச் சொல்லி இருந்தார். கல்கியின் எழுத்து மிகவும் எளிமையாகஒரு குழந்தைக்கும் புரியும் படியாக இருக்கிறதாம். ஆகவே அவர் சிறுவர்களுக்கு எழுதுபவராம்.

தன்னுடைய எழுத்தைப் படிப்பதற்கு ரொம்பவும் மெனக்கெட வேண்டும் என்று எழுதியிருந்தார்.

இதைப் படித்ததும் சிரிப்புத்தான் வந்தது. கல்கியின் எழுத்தைக் கொண்டாடும் எனக்கு முதலில் வந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லை. சரி, அந்த ஆளுக்குத் தெரிந்தது அவ்வளவுதான் என்று என்னையே சமாதானம் செய்து கொண்டேன்.

கல்கி, தேவன், சாவி முதலானோர் எழுத்தின் வலிமையே அதன் எளிமைதான். வேண்டாத சொற்கள் இருக்காது. அலங்கார நடை என்று இப்போது நினைத்துக் கொண்டு பேத்துகிறார்களே, அது சிறிதும் கிடையாது.

இலக்கியம் என்றால் புரியாமல் எழுத வேண்டும் என்று யார் சொன்னது?

கல்கி எழுதிய காலத்தில் எழுதுவதற்கு இப்போது இருக்கும் வசதிகள் கிடையாது. பத்திரிகைகள் தான் எழுத்து வர ஒரே வழி. இப்போது போல வலைப் பதிவு கிடையாது. எழுதுவதை சுலபமாக்கும் மென்பொருட்கள் இல்லை. இப்போது புழங்கும் பல வார்த்தைகள் அப்போது கிடையாது. ஆனாலும் மிக எளிதாகப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளும் அளவில் அவர்கள் எழுத்துக்கள் இருந்தன.

கல்கி எழுதாத சரித்திரமா? நையாண்டி எழுத்தில் அவரை மிஞ்ச யார் இருக்கிறார்கள்? அவர் எழுதாத சமூகக் கதைகளா?

அடப் போங்கையா! 

Wednesday, January 21, 2015

ஸ்பூர்த்தி என்கிற தேவதை

நீங்கள் சூப்பர் சிங்கர் ஜூனியர் பார்ப்பவரா? அப்படியானால் இந்தக் குட்டி தேவதையைத் தெரியாமல் இருக்க முடியாது.
குட்டி உருவம். அதற்குள்ளே பூதாகரமான இசைத் திறன். கேட்பவரைக் கட்டிப் போடும் குரல், இசை ஞானம். பாடும் போது அந்த இசைக்குள் மூழ்கித் திளைத்து விகசிக்கும் உருண்டை முகம்.
இத்தனைக்கும் இந்தப் பெண்ணிற்கு 9 வயதுதான் ஆகிறது. அதற்குள் அபாரமான திறமை வெளிப்படுகிறது.
கர்னாடக இசையில் கோர்த்த திரைப் பாடல்களைப் பாடுவதில் அசாத்தியமான திறமை. ரெஹ்மானாகட்டும், சங்கர் மஹாதேவனாகட்டும், சுதா ரகுனாதனாகட்டும், உண்ணி கிருஷ்ணனாகட்டும், SPB  ஆகட்டும், இந்தக் குழந்தையைப் பாராட்டதவர்களே கிடையாது.
ஆரம்பத்திலேயே ஜேம்ஸ் வசந்தன் சொல்லி விட்டார்: “உன்னை ஃபைனல்ஸில் சந்திக்கிறேன்”. எத்தனை உண்மையான வார்த்தைகள்!
இச் சிறுமி பாடும் போது சில சமயம் ஆனந்தத்தில் தொண்டையை அடைக்கிறது.
ஃபைனல்ஸில் வர வேண்டுமே என்று பதைப்பாக இருந்தது. எழுத்தாளர் பா. ரா தனது ட்விட்டரில் சரியாக எழுதினார்: “ஒரு வழியாக ஸ்பூர்த்தி ஃபைனல்ஸில் புகுந்து விட்டாள், இனிமேல் நம் வேலையை செய்யப் போகலாம்.”
ஏதாவது ஒரு பரிசாக வாங்க வேண்டுமே என்று மனது கிடந்து அடித்துக் கொள்கிறது. முடிவு எப்போதுமே பார்வையாளர்கள் வாக்குகளை நம்பி இருப்பதால் எதுவும் நடக்கலாம். சென்ற போட்டிகளில் சுகன்யா, பிரகதி ஆகியோர்களுக்கு ஆன கதி ஸ்பூர்த்திக்கும் ஆகலாம்.
என்ன ஆனால் என்ன, ஸ்பூர்த்தி என்கிற குட்டி தேவதையை மறக்க முடியாது. அவள் அப்பா அவள் கடைசிச் சுற்றுக்குப் போகும் போது சொன்னார்: “ஸ்பூர்த்தி போன்ற குழந்தையைப் பெற்றதற்கு நாங்கள்கொடுத்துவைத்திருக்க வேண்டும்.”
என் வயதிற்கு இப்படி நினைக்கிறேன்: “ஸ்பூர்த்தி போல ஒரு பேத்தி கிடைத்தால் போதும்.”

சந்தோஷ் சொன்னது போல, இத்தனை புகழ்ச்சியும் தலையில் கர்வமாக ஏறாமல் இருக்க வேண்டும். இதில் அவள் தாய் தந்தையின் முயற்சி அவசியம்.

எப்படி எழுதுவது?

இது மிகவும் சுவாரசியமான கேள்வி. எழுத வேண்டும் என்று ஆசைப் படும் எல்லோருக்கும் எழும் கேள்வி இது.
இந்தத் தலைப்பிலேயே நூறாயிரம் வலைப் பதிவுகள் இருக்கின்றன. அவை இலவசமாக ஆலோசனைகளை அள்ளி வழங்குகின்றன. அதைப் படிப்பவர்கள் இருப்பதால் தானே எழுதுகிறார்கள்?
புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்களும் இதைப் பற்றி புத்தகங்களே எழுதியிருக்கிறார்கள். இப்படி எழுதிக் குவிக்கிறார்களே, இவர்கள் எப்படித்தான் எழுதுகிறார்கள் என்ற ரகசியத்தைத் தெரிந்து கொள்ளுவதற்கு ஆசையாக இருக்கும் தானே?
இதோ சில ரகசியங்கள்:
1.    தினமும் எழுத வேண்டும். எவ்வளவு என்பது முக்கியமில்லை. எழுதுவதுதான் முக்கியம். 300 வார்த்தைகளாகவும் இருக்கலாம், 3000 வார்த்தைகளாகவும் இருக்கலாம்.
2.    தினமும் ஒரே நேரத்தில் எழுதிப் பழக வேண்டும். சிலருக்கு காலை வேளையில் எழுத ஓடும்; சிலருக்கு மதியம்; சிலருக்கு அர்த்த ராத்திரியில் தான் எழுதத் தோன்றும்.
3.    எழுதும் போது கவனச் சிதறல் கூடாது. ஈ-மெயில் கூடாது; முக நூல் கூடாது; வலைத்தள ஆராய்ச்சி கூடாது; தொலை பேசி கூடாது; யாருடனும் பேசுவதும் கூடாது.
4.    எதைப் பற்றிஎழுதப் போகிறோம் என்று எழுதுவதற்கு முன்பாகவே நிர்ணயம் செய்து கொள்ளுவது நல்லது. எழுதுவதற்கு வேண்டிய ஆராய்ச்சிகள், படிப்புகள் எல்லாம் முன்னாலேயே செய்து கொண்டு விட்டால் எழுதும் போது கவனச் சிதறல் ஏற்படாது.
5.    எழுத ஆசைப் படுபவர்கள் நிறையப்படிக்க வேண்டும். இது மற்றவர் எழுத்தை காப்பி அடிப்பதற்காக இல்லை. எழுத்தில் அவர்களது ஆளுமை, சொற்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் விதம், வாக்கியங்கள் அமைக்கும் முறை, உரையாடலின் சிறப்பு இப்படி பலவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். கையில் அகப்படுவது எல்லாவற்றையும் படிப்பது நல்லது. இதைப் பற்றித்தான் நான் எழுதப் போகிறேன், ஆகவே அதைப் பற்றி மட்டும் படித்தால் போதும் என்று இருக்கக் கூடாது.
6.    அடிப்படை இலக்கணம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். பிழைகள் இல்லாமல் எழுதத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
7.    எழுதியதை உரக்கச் சொல்லிப் பார்ப்பது நல்லது. இந்த முறையில் நெருடலான சொற்களைத் தவிர்த்து விடலாம். வாக்கியங்கள் நன்றாக அமைந்திருக்கிறதா என்று தெரிந்து விடும். எழுத்தில் எளிமை கூடும்.
8.    நல்ல நண்பரின் உதவியைக் கேட்க வேண்டும். எழுதியதை அவரிடம் கொடுத்துப் படித்துப் பார்க்கச் சொல்லலாம். திருத்தங்களை மனம் கோணாமல் ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவம் வேண்டும்.

9.    எழுதியதை மறுபடியும் மறுபடியும் படித்துச் செப்பனிட வேண்டும். இப்படிச் செய்தால் எழுத்தில் மெருகு கூடும். முதல் தடவை எழுதியதே சிறப்பாக இருக்கிறது என்று ஒரு போதும் நினைத்து விடக் கூடாது.

Thursday, October 16, 2014

நானா? எழுத்தாளனா?

எழுதவேண்டுமென்ற ஆசை வெகு நாளாகவே எனக்கு உண்டு. ஆனாலும் அந்த ஆசை முழுவதும் நிறைவேறாமலே இருக்கிறது.

சின்ன வயசிலிருந்தெ புத்தகம் படிக்கும் ஆர்வம் நிறைய. முதலில் தமிழில். வீட்டில் பத்திரிகைகள் வாங்கி அதிலிருந்த தொடர் கதைகளைச் சேர்த்து ‘பைண்ட்’ செய்து வீட்டில் அடுக்கி வைத்திருப்போம். கல்கி, ஆனந்த விகடன் மட்டும் தான்.குமுதம் கிடையவே கிடையாது. அதில் வரும் கதைகள் எங்களைப் போன்ற சிறியவர்கள் படிப்பதற்கு லாயக்கில்லை என்பது என் அம்மா, அப்பவின் தீர்மானமான முடிவு. பெரும்பாலும் இது அம்மாவின் முயற்சி.

அம்மா ஐந்தாம் வகுப்பு கூடத் தாண்டியதில்லை. 15, 16 வயதிலேயே கல்யாணம் ஆகி விட்டது. ஆனாலும் கதைகள்படிப்பதை நிறுத்தாமல் குழந்தைகள் பிறந்த பின்னும் தொடர்ந்தார்கள். அப்பாவுடைய உத்தியோகத்தில் ஊர் ஊராக மாற்றுவதால் அவரை வீட்டில் பார்பதே அபூர்வம்.

வாரா வாரம் பத்திரிகை வந்ததும் அதை முதலில் படிப்பதற்கு வீட்டில் ஒரே சண்டை நடக்கும். கல்கியில் வீர விஜயன் என்ற சித்திரக் கதை வந்து கோண்டிருந்தது. எனக்கு மிகவும் இஷ்டமான தொடர். கதை எழுதியது யார் என்று நினைவில்லை. ஆனால் படம் வரைந்தது ‘வினு’.ஒல்லியாக மிகவும் உயரமாக இருக்கும் விஜயன் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கட்டு மஸ்தான தேகத்துடன் கொஞ்சம் குட்டையாக மிகப் பெரிய வீரனாக மாறி விடுவான்.

எனக்குப் படிக்கத் தெரியும் போதே வீட்டில் இப்படி ‘பைண்ட்’ செய்த புத்தகங்கல் நிறைய இருந்தன. லக்ஷ்மி, தேவன், கல்கி, ஜக சிற்பியன், அகிலன், சரோஜா ராமமூர்த்தி, அனுத்தமா என்று பல புகழ் பெற்ற கதாசிரியர்கள் எழுதிய தொடர்கதைகள்.

அவற்றைப் படிக்கும் போதெல்லாம் மனத்தில் ஒரு ஏக்கம் இருக்கும். நாமும் இப்படி எப்போதுதான் எழுதப் போகிறோமோ  என்று பெரு மூச்சு விடுவேன்.

கல்லூரியில் சேர்ந்த போது, ஆங்கில நாவல்களின் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. பி.ஜி.வுட்ஹவுஸ், டு மாரியா, ஏ.ஜே. க்ரானின், ஸாமர்செட் மாம் என்று படித்துத் தள்ளினேன்.

நான் படிக்கிற காலத்தில் பட்டப்படிப்பு முதல் வருஷம் பரிக்ஷை கிடையாது. ஆகவே சைக்கிளை மிதித்துக் கோண்டு கல்லூரி நூலகத்துக்குப் படை எடுத்து விடுவேன். ஒருத்தருக்கு இரண்டு புத்தகங்கள். அது இரண்டு நாட்களுக்குக் கூடத் தாங்காது. திரும்ப சைக்கிள் ஓட்டம், வேகாத வெய்யிலில்.

இதுபோக உள்ளூர் நூலகத்திலும் மெம்பெராகச் சேர்ந்து அங்கேயும் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.
இந்த மாதிரிப் படிப்பு உத்தியோக காலத்திலும் தொடர்ந்தது. முதல் உத்யோகம் கல்லூரி ஆசிரியராக. கேட்க வேண்டுமா, நூலகத்திலேயே பழியாகக் கிடப்பேன். அங்குதான் வெளி நாட்டுப் பத்திரிகைகளைப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ‘டைம்’ ‘ ந்யூஸ்வீக்’ ‘லைப்’ போன்ற பத்திரிகைகள். அப்புறம் ‘ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட்’.

அங்கிருக்கும் போது தெசிய பொழுதுபோக்கான ஐ. ஏ.எஸ் தேர்வுக்கு தயார் செய்ய ஆரம்பித்தேன். அந்தக் காலத்தில் கல்லூரி ஆசிரியர்கள் பெரும்பாலோர் இந்தப் பரிக்ஷைக்காக முயற்சிப்பது வழக்கம்.

அதனால்  நேருவின் ‘டிஸ்கவரி ஆப் இந்தியா’, அப்புறம் உலக சரித்திரங்கள் என்று பல வகையான புத்தகங்களின் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. ஐ. ஏ.எஸ் தேறவில்லை என்பது வேறு கதை. ஆனால் அதில் செய்த பயிற்சி இன்னொரு நிறுவனத்தில் நல்ல வேலைக்கு வழி செய்தது. அதில் ஆரம்ப சம்பளமே அப்போது வேலை பார்த்து வந்த கல்லூரி முதல்வரின் சம்பளத்தை விட அதிகம்! ஒரே ஓட்டம்தான்.

மும்பையில் வேலை பார்க்கும் போது அலுவலகம் போய் வர ஒரு நாளைக்கு 3 மணி நேரம் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும். ஆகவே கூட்டம் பிதுங்கும் ரயிலில் நெரிசலுக்கு நடுவில் நின்று கொண்டு புத்தகம் படிக்கும் கலையைக் கற்றுக் கொண்டேன். அது ஒன்றுதான் ரயில் பிரயாண சிரமங்களை மறக்க வைக்கும் மருந்து.

ஆரம்ப நாட்களில் ஆபீஸில் ஷிப்ட் உண்டு. ஒரு கம்ப்யூட்டர் டேப்பை மாட்டி விட்டால் அது முடிந்து இன்னொரு டேப் மாட்டுவதற்கு அரை மணி நேரம் ஆகும். அந்த இடைவெளியிலும் படிக்கலாம். பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள் தாராளமாகக் கிடைக்கும்.

இப்படியாகப் படிப்பதற்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆனால் எழுத வேண்டும் என்கிற ஆசை மட்டும் நிறைவேறவே இல்லை.

என் முதல் சீரியஸ் எழுத்து என் நண்பனுக்கு அப்போது பிரபலமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த பால சந்தரின் பட விமரிசனம் தான். ஜெமினி கணேசன் நடித்த படம். அதைப் படித்த நண்பன் புளகாங்கிதத்துடன் ஓடி வந்தான். ‘ரொம்ப நல்லா இருக்குடா, நீ பேசாமல் எழுத்தாளனாகப் போகலாம்’ என்றான். எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது.

ஒரு பத்திரிகைக்கு நீதிக் கதை ஒன்று எழுதி அனுப்பினேன். ஸ்டாம்ப் வைக்கவிட்டாலும் அது சுவற்றில் அடித்த பந்து போலத் திரும்பி வந்துவிட்டது. அதன் பிறகு எதையும் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்ப வில்லை.

பயிற்சிக் காலத்தில் ஒரு ‘திடுக்’ கதை எழுதி அலுவலகத்துக்கு உள்ளே வெளியாகும் பத்திரிகைக்குக் கொடுத்தேன். அது பிரசுரமானதும் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது. அப்போது ஏர் இந்தியாவின் ‘எம்ப்பரர் அசோகா’ என்ற விமானம் விமான நிலயத்திலிருந்து கிளம்பிய சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் வெடித்துச் சிதறியது. அதைக் களமாகக் கொண்டு அந்தக் கதையை எழுதியிருந்தேன்.

 அதன் பிறகு உத்தியோகக் கட்டாயத்தில் நிறைய எழுதும் சந்தர்ப்பம் வந்தது. எல்லாம் ஆங்கிலத்தில். உத்தியோகம் சார்ந்த எழுத்துக்கள். மேலதிகாரிகளைத் தலை ஆட்டவைக்கும் ‘நோட்ஸ்’, அலுவலகக் குழந்தைகளுக்கு ‘மான்யுவல்’, ஏகப் பட்ட ‘ப்ரஸென்டேஷன்’ இப்படி வகை வகையாக எழுதிக் குவித்தேன். ஆங்கிலம் மட்டுப் பட்டது; கையகப் பட்டது. எளிமையாக எழுதக் கற்றுக் கொண்டேன்.

தமிழில் எழுதும் வாய்ப்பே வர வில்லை.

ஒரு நாலைந்து வருஷங்களுக்கு முன்னால் வலைப் பதிவுகள் தலை காட்ட ஆரம்பித்தன. இது என் போன்ற ஆட்களுக்கு ஒரு வரப் ப்ரசாதமாகத் தெரிந்தது.

முன்பெல்லாம் நம் எழுத்தை அச்சில் காண்பதற்கு மிகவும் மெனக்கெட வேண்டும். தாளின் ஒரு புறம் மட்டும் எழுத வேண்டும். நல்ல கையெழுத்து வேண்டும். அடித்தல் திருத்தல் இல்லாமலிருக்க வேண்டும். பிழைகள் குறைவாக இருக்க வேண்டும். தபாலில் அனுப்பி விட்டுக் காத்திருக்க வேண்டும். அதிர்ஷ்ட தேவதை கண் திறந்தால் பத்திரிகையில் பிரசுரமாகும். இல்லாவிட்டால் ஆழமான கருங்கடலில் கல்லைப் போட்டது போல் மறைந்து போகும்.

ஆனால் வலைப் பதிவுகள் ஆரம்பித்ததிலிருந்து அப்படியில்லை. ஒரு கம்ப்யூட் டர், அதில் வேலை செய்யக் கொஞ்சம் பயிற்சி, ஒரு இன்டர்னெட் இணைப்பு இருந்தால் போதும். வலைப் பதிவு எழுதுவது எளிமையாகி விட்டது. ஒரு ப்ளாக்கர் பகவானோ, இல்லை வொர்ட்ப்ரெஸ் அன்னையோ துணை செய்தால் போதும். டைப் செய்யுங்கள், பிரசுரியுங்கள். தீர்ந்தது விஷயம்! யாராவது படிகிறார்களா இல்லையா என்ற கவலை வேண்டாம். நீங்கள் எழுதியது காலம் காலமாக அழியாமல் நிலைத்து நிற்கும்.

அகஸ்மாத்தாக யாராவது படித்துப் பின்னூட்டம் (கமெண்ட்) போட்டு விட்டால் போதும், தலை கால் புரியாது. அது நம்மைத் திட்டி வந்த பின்னூட்டமாக இருந்தாலும் கவலையில்லை. யாரோ ஒருவர் எப்படியோ நாம் எழுதியதைப் படித்திருக்கிறார்களே, அதுவே மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விஷயம்.

ஆரம்பத்தில் இந்த மாதிரியான வலைப் பதிவுகள் ஆங்கிலத்தில் தான் இருந்தன. ஆனால் நம்மவர்கள் சும்மா விடுவார்களா என்ன? உடனே தமிழில் எழுத பல்வேறு ஆயுதங்களைக் கண்டு பிடித்து உதவினார்கள். அவ்வளவுதான், தமிழில் எழுதுவோர் எண்ணிக்கை ஒரே குதியாகக் குதித்து மேலே சென்றது. திரும்பிய இடங்களிலெல்லாம் தமிழ் முழக்கம்.
ஆரம்ப காலத்தில் கடுமையான முயற்சியில் தமிழ் எழுதுவது போய், சுலபமாக எழுதும் முறைகள் வழக்கத்துக்கு வந்தன. தமிழில் தட்டச்சுத் தெரியாமலே என் போன்றவர்கள் ஆங்கில தட்டச்சுப் பலகையில் (அது தானப்பா, கீ போர்ட்) தமிழில் அழகுற எழுத முடிகிறது. இதற்குப் பாடு பட்ட வல்லுனர்கள் அனைவர்க்கும் ஒரு பெரிய வணக்கம்.

இந்த வலைப் பதிவுகள்போடுவதில் வித விதமான அனுபவங்கள் கிட்டும். ‘நல்ல பதிவு நன்றி’ என்ற வகையில் சில பின்னூட்டங்கள். இவை வலையில் தன் பெயரைக் காட்டுவதற்காக ஒரு முயற்சி. சில பின்னூட்டங்கள் உங்களை உசுப்பி விட்டு உன்னைப் போல உண்டா என்று பெருமையில் மார்பை விரிய வைக்கும்.

தருமிக்கு வாய்த்த சோழனின் மந்திரி போல குற்றம் கண்டு பிடித்து ஏசுவதற்காகவே சிலர் அவதாரம் எடுத்திருப்பார்கள். சிலர் விரும்பத்தகாத வார்த்தைகளில் பின்னூட்டம் போடுவார்கள். வேறு சிலர் தம்முடைய வலைப் பதிவில் கன்னா பின்னா என்று நாம் எழுதிய வலைப் பதிவைத் திட்டி எழுதுவார்கள். ரொம்பவும் ரோசமாக இருக்கும் நமக்கு.
“வேணும்னா படிக்கட்டும், இல்லேனா பேசாமல் இருக்க வேண்டியதுதானே! எதற்காக இந்தத் தண்டனை” என்று தோன்றும்.


இந்தத் திட்டலுக்குப் பலவித காரணங்கள் இருக்கலாம். நாம் எடுத்துக் கொண்ட விஷயம் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். அல்லது அந்த விஷயத்தில் நாம் வெளியிட்ட கருத்துக்கள் பிடிக்காமல் போகலாம். மொழியை நன்றாக எழுதாமல் விட்டிருக்கலாம். எழுத்துப் பிழைகள், இலக்கணப் பிழைகள் மலிந்திருக்கலாம்.