மெதுவாகப் படிக்கும் இயக்கம்

உங்களுக்குத் தெரியுமொ? மெதுவாக, ஆற அமரப் படிப்பதை ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு ஒரு இயக்கமே இருக்கிறதாமே?

இப்போதெல்லாம் நாம் படிக்கும் முறையே மாறியிருப்பது கண்கூடு. எந்தப் பக்கத்தையும் முழுதாகப் படிக்கும் வழக்கமே போய் விட்டது. இதற்குக் காரணம் இணையத்தின் தாக்கம் தான். அதில் படித்துப் படித்து, ஒரு பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு பக்கம் தாவித் தாவி நுனிப்புல் மேய்வது ஒரு இயல்பாகி விட்டது. பக்கம் முழுவதும் படிக்கப் பொறுமையில்லை.

இந்த கெட்ட வழக்கம் புத்தகம் படிப்பதற்கும் பரவி விட்டதும் தான் அதிர்ச்சி அளிக்கும் விஷயம்.

முன்பெல்லாம் புத்தகக் கடையில் நமக்கு வேண்டிய புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க என்ன செய்வோம்? அட்டைப்படம் பார்ப்போம்; புத்தகத்தைத் திருப்பி பின் அட்டையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விஷயத்தைப் படிப்போம்; அப்படியும் முடிவு செய்ய முடிய வில்லை என்றால் பக்கங்களைத் திருப்பி வேகமாக சில பக்கங்களைப் படிப்போம். புத்தகம் பிடித்திருந்து வாங்கிப் போனால், வீட்டில் ஆற அமர உட்கார்ந்து புத்தக வாசனையை முகர்ந்து கொண்டு படிக்க ஆரம்பிப்போம்.

இப்போதெல்லாம் படிப்பதில் ஒரு அவசரம். கவனமின்மை. படிப்பது எதுவும் புரிவதில்லை.

இணையம் நமது புத்தியை மழுங்கடித்து விட்டது என்று ஒரு பெரிய புத்தகம் கூட வந்து விட்டது.

இதில் உண்மை இருக்கிறது என்பது என் அனுபவத்திலேயே தெரிகிறது. ஒரு பத்துப் பக்கம் ஒரேயடியாகப் படிக்க முடிவதேயில்லை.

இதனால்தான் இப்படிப் பட்ட இயக்கம் துவங்கியுள்ளது. ஈ-புக் படிக்கலாம்; ஆனால் தனியாக அதற்காக வந்துள்ள கருவிகளின் மூலம். அப்போதுதான் வேறு எதிலும் கவனம் போகாது. ஒரே மூச்சில் படிப்பது தேவையில்லை. மெதுவாக வார்தைகளின் அழகு, அவற்றைக் கோர்க்க முயற்சி செய்யும் கதாசிரியரின் திறமை, இவற்றை அனுபவித்துப் படிக்க வேண்டுமென்பது இந்த இயக்கத்தினரின் நோக்கம்.

ட்விட்டர், பேஸ்புக் யுகக் குழந்தகளுக்கு இது மிகவும் அவசியம்.

posted under | 0 Comments

படிக்கும் படியான எழுத்து

டாக்டர் ருடால்ப் ப்லெஷ் என்பவர் எழுதிய "படிக்கும் படியான எழுத்துக் கலை" படித்திருக்கிறீர்களா? இது 1949ம் வருஷம் எழுதப் பட்ட புத்தகம். அது இன்றைக்கும் உபயோகமாக இருப்பது தான் இதன் விசேஷம்.

ஓய்வு பெற்ற நாளிலிருந்து விடாப் பிடியாக வலைப் பதிவுகள் படித்து வருகிறேன். பல பதிவுகளைப் படிக்கும் போது இந்தப் புத்தகத்தின் நினைவு வரும்.

மூச்சு வாங்கும் படியான வாக்கியங்களின் நீளம், புரிந்து கொள்ளவே முடியாத வார்த்தைகள், இவை எழுதுபவர் சொல்ல வருவதைக் குழப்பி விடுகின்றன. இப்படிப்பட்ட பதிவுகளைக் கண்டதும் காத தூரம் ஓடுவது என் வழக்கம்.

நான் மேற் சொன்ன புத்தகம் மட்டுமல்ல, மற்றும் பலரும் இதையே சொல்லியிருக்கிறார்கள். சின்ன, எளிதான வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; சுலபமாக அவைகளைக் கோர்த்து சின்ன வாக்கியங்களாக எழுதுங்கள்; உரையாடும் தமிழில் எழுதுங்கள்.  அதற்காக கொச்சையாக எழுத வேண்டாம்.

ஆங்கிலத்தில் லீ சைல்ட் புத்தகங்கள் படித்துப் பாருங்கள். அவருடைய வெற்றிக்கு அவரின் எழுத்து நடையும் பெரிய காரணம். எந்த ஒரு வாக்கியமும் 8 முதல் 12 வார்த்தைகளுக்கு மேல் போகாது. ரொம்ப இலக்கண சுத்தமான வாக்கியங்கள் இருக்காது. ஆனால் அவை கதைப் போக்கின் அவசரத்தை அதிகப் படுத்தும். வர்ணனை ஆகட்டும், உரையாடல் ஆகட்டும், இதே மொழிதான், வாக்கிய கட்டுமானம் தான்.

தமிழிலும் இப்படி எழுதுபவர்கள் நிறையப் பேர் உண்டு. ஆங்கிலத் தாக்கம் இல்லாமலே தமிழில் இப்படி நிறையப் படித்திருக்கிறேன்.

மொழியின் முக்கியமான நோக்கம் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளுவதுதானே? அதுவே மறைந்து விடும் போது அடிப்படையிலேயே தவறு நடக்கிறது என்பது என் எண்ணம்.

அதற்காக வர்ணனைகள் கூடாது என்று சொல்ல வில்லை. கல்கியின் வர்ணனைகளைப் படித்துப் பாருங்கள், நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பது தெரியும்.

posted under | 0 Comments

காலை நடை

இதில் எனக்கு தேர்ச்சி உண்டு.

நீங்கள் மாக்ஸ் பீர்போம் எழுதிய கட்டுரையை ("seeing people off") படித்திருக்கிறீர்களா? இல்லை என்றால் உடனே படித்து விடுங்கள். "எனக்கு இதில் தேர்ச்சி இல்லை" என்று ஆரம்பித்திருப்பார். கட்டுரை விஷயம் வேறு என்றாலும் இந்த துவக்கம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். இந்த கட்டுரையை ஏறக்குறைய 45 வருஷங்களுக்கு முன்னால் என்னுடைய கல்லூரி உரை நடைப் புத்தகத்தில் படித்தேன்.

போகட்டும். நான் இப்போது சொல்ல வந்தது என்னுடைய காலை நடையைப் பற்றியது. நானும் கடந்த 25 வருஷங்களாக இதைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறேன்.

உலகத்தின் பல தெருக்களில் நடந்திருக்கிறேன். வெய்யில், மழை, உறை பனி இப்படி எது இருந்தாலும் கவலைப் படாமல் நடந்திருக்கிறேன். கனத்த ஷு, இல்லை மெல்லிய செருப்பு இப்படி எது கிடைத்தாலும் காலில் மாட்டிக் கொண்டு கிளம்பி விடுவேன்.

நடக்கும் போது பலர் காதில் மாட்டிக் கொண்டு நடப்பார்கள். அதன் மறு முனையில் செல் போன் அல்லது பாட்டு பாடும் கருவி இருக்கலாம். இது எனக்கு பிடிக்காத விஷயம்.

காலை வேளை நடையில் தனி சுகம். வித விதமான சப்தங்கள் காதில் விழும். அண்ணாந்து பார்த்தால் ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால் மரங்களில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் பறவைகள் எழுப்பும் இதமான ஒலிகளைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா? காதில் மாட்டிக் கொண்டால் இது எப்படி காதில் விழும்?

நடக்கும் மற்றவர்களை கவனிப்பதில் ஒருஅலாதியான சுவரசியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பலர் கணவன் மனைவியாக நடக்கிறார்கள். சில ஜோடி மௌனமாக நடக்கும். சிலர் நிறுத்தாமல் பேசிக் கொண்டே நடப்பார்கள். சின்ன சண்டை கூட போடப்படுகிரதோ என்று எனக்குத் தோன்றும்.

நண்பர்களாக சிலர் நடப்பார்கள்.பெரும் பாலும் அரசியல் பேச்சாக இருக்கும். எல்லா தலைவர்களின் தலையும் உருளும். அரசியல் என்றாலே சண்டை இல்லாமலா? அதுவும் நடந்து பார்த்திருக்கிறேன்.

காலை வேளையில் சிலர் கூடி பலத்த சத்தம் போட்டு செயற்கையாக சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அதில் ஒரு விஷயம் கவனித்தேன். அப்படி கூடி சிரிப்பவர்கள் எல்லாரும் வயசானவர்கள். (60++). அவர்களுக்குத் தான் அப்படி சிரிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ?


posted under | 0 Comments

iPad frenzy 2

Even my blog posts have version numbers now!!

The 'new' iPad is out. Every tech journalist worth his/her salt has something to say on the new device. The Apple fanboys are understandably elated; they eagerly await their delivery of the new gadget.

I strongly think it's just a consumer device. Just like you own smartphones, you own a tablet. People stretch their imagination to invent their usefulness in various environments.

I hardly ever seen iPad in our company. No CEO demanded its inclusion in our trusted network. They do use their smartphones to access their mail and sms texts. Nobody wants to see a spreadsheet in their phones. Nobody edits documents in them.

Lame excuses have been given to add a keyboard to the tablet. I think it defeats the very purpose of having a tablet in the first place. Please remember we have both ipad classic and ASUS transformer with keyboard in our household. They are good for surfing web pages, seeing youtube videos and of course reading ebooks in ePub and PDF formats.

Every gadget has its place and usefulness. Don't stretch them to be everything for everybody. This is age of specialization, isn't it?

posted under | 0 Comments

iPad frenzy

I own an iPad, an Acer netbook, a desktop. My son has an Asus notebook, Asus transformer running ice cream sandwich (I love such names; they are very interesting). We have Linux running in some partitions and virtual machines.


I am watching with amusement the media frenzy on the impending announcement of iPad3. I simply don't understand this. There are interesting battle between Apple fanboys, Linux fanboys and windows fanboys.

As a person who have been using all such platforms, I'm terribly amused.

I have been following magazine stories and blog posts regarding the use of tablets in business contexts. I still think their use is slightly far off in Indian context.

Can tablets replace laptops and desktops? I don't think so. The devices are mostly for different use. Their use for whipping up a presentation, doing a complicated budget projection with input from many sources, creating a document for the board meeting, accessing the age-old applications the companies had already invested in are quite limited.

They are fancy gadgets to show off, making heads turn when you open it up and an instigator in social conversation.

Only time will tell.

posted under | 0 Comments
Older Posts

Followers


Recent Comments